Logo Draig Ac Eryr
Wymowa
Strona główna
Bibliografia
Słownik
Gramatyka
Wymowa

Alfabet walijski
Znaki diakrytyczne
Tabela liter
Spółgłoski
Samogłoski krótkie
Samogłoski średnie
Samogłoski długie

Ciekawe Strony
Ciekawe Miejsca
Multimedia
Valid HTML 4.01 Transitional
Valid CSS!

Wymowa walijska nie jest specjalnie trudna dla Polaka, jak mogłoby się wydawać sądząc po nietypowej ortografii. Większość dźwięków jest taka sama albo przynajmniej podobna do tych, które występują w polszczyźnie. Z tego względu zastosowałem uproszczony sposób zapisywania głosek. Nie widzę najmniejszego sensu w fachowej notacji międzynarodowej, która opiera się na różnych literach z rozmaitymi znakami diakrytycznymi; wprowadziłoby to moim zdaniem niepotrzebny mętlik. Wystarczy, że wypowiesz wyraz podobnie, aby zostać zrozumianym.
Wyrazy walijskie zostały przez mnie wyróżnione kolorem czerwonym. Ich wymowę zabarwiłem na zielono. Dotyczy to także poszczególnych głosek. W lekcjach jednak zdecydowałem się nie umieszczać wymowy zdań, gdyż obniżyłoby to znacznie czytelność. Zamiast tego wymowa ukazuje się, gdy najedziesz na tekst walijski kursorem.

Alfabet walijski

Alfabet walijski obejmuje 29 liter: a, b, c, ch, d, dd, e, f, ff, g, ng, h, i, j, l, ll, m, n, o, p, ph, r, rh, s, t, th, u, w, y.
Jak widać, niektóre z liter to w rzeczywistości dwuznaki, które zajmują specyficzne miejsce w alfabecie, co na pewno spowoduje pewne zamieszanie przy szukaniu wyrazów w słowniku. Chociaż nie ma wyrazów normalnie zaczynających się od dd, ng czy ph to umieszcza się je właśnie w tych miejscach alfabetu. Wyrazy zaczynające się od ch znajdują się w słownikach po wszystkich wyrazach na c, podobnie jest z ff, ll, rh i th.

Znaki diakrytyczne

Do znaków diakrytycznych w walijskim należą apostrof, cyrkumfleks, diereza i gravis.
Apostrof każdy zna: '. W walijskim zaznacza się nim opuszczony fragment wyrazu. Jest bardzo popularny ze względu na to, że wiele wyrazów uległo skróceniu w ostatnich czasach i znalazło to właśnie odzwierciedlenie przez zaznaczanie tego apostrofem. Nie jest on zawsze obligatoryjny, jakkolwiek.
Przykłady: on'd lub ond zamiast onid; p'nawn zamiast prynhawn, 'r zamiast yr, 'te zamiast ynteu.
Cyrkumfleks, to jest taki znaczek: ^, służy do oznaczania samogłosek długich tam, gdzie jest to niezbędne.
Przykłady: tâp, gwên, sgrîn, môr, gŵr, gwŷr.
Diereza, czyli dwie kropki nad pierwszą samogłoską dyftongu, ¨, to wskazanie, że to jednak nie jest dyftong, a dwie osobne samogłoski wymawiane z rozziewem (jak w wyrazie Ukraina: U-krä-i-na, a nie U-kraj-na).
Przykłady: cloëdig, mechnïwr, töwr, düwch.
Akut wygląda tak: ´ i pojawia się nad samogłoskami, które wyjątkowo są akcentowane.
Przykłady: caniatáu, ffarwél.
Dywiz to zwykła kreska: - i używany jest do rozdzielania elementów wyrazów złożonych.
Przykłady: cyd-ddyn, cybydd-dod, ail-ysgrifennu.